Sindeye betekent thuis in het Diola (een veelgesproken taal in het zuiden van Senegal).
Het thuis van onze gasten.
Het thuis van Insa, Adry, mij (Antje Tenhaaf)
en de mensen die met ons samenwerken in Sindeye.


Wij willen een thuisgevoel geven door een prettige sfeer, verzorgde, mooie huisjes en
kamers en goed en vers eten. Ook thuis in Afrika. De ervaring er écht te zijn. Een uitnodiging het leven van dit deel van Afrika en Senegal echt te beleven.

Sindeye is meer dan een vakantielodge. Wat het zou worden wisten Insa en ik niet toen we
in 2007 zijn begonnen met het opbouwen van Sindeye. Er was een mooi terrein dat Insa van
zijn vader had gekregen. En er ontstond iets tussen Insa en mij. Een liefde en relatie die al
ruim 4 jaar staat en hopelijk nog heeeeeel lang mag blijven bestaan.
Het bieden van een thuis was van begin af aan helder. Door het zijn van een thuis voor ons,
voor twee broers van Insa, Zacharia en Lamin en mensen die een thuis zoeken lang of kort,
Thombe en Diawara, kunnen we een thuis bieden voor vrienden en gasten. Gaandeweg
ontstaat de wens voor sommigen niet alleen een thuis te bieden maar ook bij te dragen in
hun bestaan. Misschien maken wij dat er ook van: een zinvol bestaan, nastreven,
ontwikkelen.
Hoe dan ook, het is complex om eigen verlangens en de verlangens van anderen zuiver te houden, bijna ondoenlijk als je samen bent, als er verbinding ontstaat.
Ik blijf het proberen, in ieder geval bewust te zijn van mijn motivaties, mijn acties.

Wat ik zie als er beweging is, zet mij aan om door te gaan. De blijdschap en de energie,
de bereidheid te delen. De vriendschappen die Zaccharia vanuit een onvoorstelbare authenticiteit en goedheid sluit. Lamin die veel problemen heeft gehad, aan het zwerven
was en nu al een jaar bij ons woont. Zijn talent kinderen te activeren dat zichtbaar wordt
bij verjaardagen van kleine Adry, zijn passie voor schilderen die zichtbaar wordt als hij
de huisjes beschildert en ook toen hij met een kunstenares die bij ons te gast was is gaan schilderen met natuurlijke pigmenten.
Thombe en Diawara die op een dag zijn komen aanwaaien. Thombe regelt van alles en is
ook de beheerder van Sindeye als Insa in Nederland is. Hij ontvangt, laat zien, begeleidt
en wil het zo graag goed doen. Hij heeft ook een ander bestaan waarnaar hij verlangt.
Ook Thombe heeft van zijn vader een groot stuk grond gekregen. Zijn vader was fruitteler
en Thombe wil dat voortzetten op zijn grond.

Diawara bedient, regelt betalingen, zou de zaak best kunnen managen en wie weet zit
daar toekomst in als we groeien. Die toekomst kunnen Insa en ik hem en de anderen nog
niet bieden.
Toekomst bieden aan anderen, is het te? Te ambitieus, ijdel? Ik ontwikkel en ik ontwikkel
met de mensen die dicht bij me staan. Ik kan het alleen klein en in mijn omgeving en daar wil ik het graag doen. En ik ontwikkel met Insa die wil bijdragen aan een toekomst van zijn broers en zijn geboortegrond. Het zuiden van Senegal is mooi, groen en vruchtbaar maar er is geen werkgelegenheid. Insa zegt altijd 'we zijn niet arm, er is alleen een tekort aan geld'. En steeds meer en meer is ook in Afrikaanse plattelandsculturen geld nodig om te kunnen (over)leven. Ondernemerschap is de enige manier om geld te creëren.


Dit heeft ons geleid tot waar we nu zijn met Sindeye en de initiatieven er omheen:

• Een internetcafé met pc-les. We zijn al drie keer verhuisd; meer wel dan geen stroom-
uitval maar we bestaan nog, hebben een geweldige onderhoudsman die veel gratis doet
omdat Insa hem ook vaak helpt, kunnen de facturen meestal betalen van de inkomsten.
Het lijkt misschien zinloos maar dat is het niet. Het bestaat, het verbindt en Diawara
runt het.
Een mooie actie die nu loopt is het starten met educatieve software die we op een paar
pc’s hebben gezet, dankzij Gerrit!!!, en willen gebruiken op basisscholen. Wat nog mist
zijn mensen die tijd hebben om naar de scholen toe te gaan en de kinderen wegwijs
maken; “gewoon” een paar uur per week.
We hebben er vertrouwen in dat de tijd ons deze mensen brengt.

• Een lokaal restaurantje dat gerund wordt door de zus en de nicht van Insa.

• Sindeye, onze lodge die begonnen is als thuisbasis voor studenten die via Go For Afrika
hun stage lopen (les geven aan beroepsscholen) in het zuiden van Senegal. De afgelopen
jaren heb ik studenten begeleid als zij bij ons waren en geprobeerd hen dit avontuur zo
open mogelijk aan te laten gaan en in gelijkwaardigheid samen te werken met Senegalese leerlingen. Ik was twee jaar voorzitter van de stichting Go For Afrika. De groeiambitie was
te groot en in mijn optiek weg van de kern. In ieder geval te groot om me er zo intensief
aan te kunnen verbinden als ik heb gedaan. Ik ben nu nog steeds van harte betrokken,
adviseer en begeleid.

• Sindeye dat zich nu ontwikkelt als thuisbasis voor gasten die dit deel van Afrika willen ontdekken. De cultuur, de natuur, de muziek, het leven willen ervaren en de mensen
willen ontmoeten.

• In samenwerking met stichting Zaouli hebben we Eguil’eye ontwikkeld. Een reis om de mystiek, die nog zo verweven is met het dagelijks bestaan en specifieke culturen van
Zuid-Senegal te ervaren. In november zijn we klaar voor de eerste editie en het lijkt er
op dat er voldoende belangstelling is om de reis door te laten gaan. Voor maart 2012
staat een muziek- en dansreis in de planning.

• Begin november ontvangen we een groep Duitse studenten van een pedagogische
opleiding die willen ondersteunen bij het opzetten van kinderopvangfaciliteiten.

• We zijn, ook samen met stichting Zaouli, in gesprek met een enorm orkest, Euregion
uit Weert met 50 muzikanten. Zij willen een uitwisseling realiseren met Senegalese muzikanten. Het muziekfestival van Abene, “ons” dorp, zou een geweldig moment zijn.
De kans is groot dat dit in december 2012 gaat lukken.

• Met de kunstenares die met Lamin heeft geschilderd met natuurlijke pigmenten (van vruchten en bloemen uit onze tuin) gaan we in gesprek over het organiseren van een schilderreis.

• Hopelijk kunnen we dit op een dag doen vanuit Sindeye met zonne-energie.
Dit realiseren Insa en ik met onze verlangens, energie, tijd, zweet en geld. Zeker ook,
en steeds meer, met de energie van onze gasten en vrienden en beetje bij beetje hopelijk
ook met wat we verdienen. Dit kunnen we ook realiseren door Zaccharia, Lamin, Thombe
en Diawara. Zij zijn er zo lang ze er zijn. Vasthouden willen en kunnen we niet.
We willen wel bijdragen waar we kunnen en waar de energie en verlangens naar uitgaan. Zaccharia zal misschien wel lang bij ons blijven. Hij heeft een basisopleiding tot auto-
monteur en voor hem willen we proberen een soort kleine onderhoudsgarage voor auto’s
en fietsen met fietsverhuur neer te zetten op het terrein van Sindeye. Insa wil Lamin
zielsgraag de kans geven zich verder te ontwikkelen in zijn kunstenaarschap aan de Ecole
des Beaux Arts in Dakar. We zijn nu op zoek naar mensen die, samen met ons, het
studiegeld (1.000,- per jaar) voor de tweejarige opleiding willen doneren.
We hopen dat Diawara het internetcafé draaiend houdt, er plezier in krijgt en ideeën
heeft om het door te ontwikkelen.


En nu Thombe, een grote, oprechte man die zo graag zijn land wil bewerken, er naar
verlangt een bestaan op te kunnen bouwen met zijn boomgaard. En wie weet heeft hij
dan ook ‘le courage’ te gaan trouwen en een gezin te stichten. Want dat wil hij pas als
hij zijn gezin kan onderhouden.
Het land is er, maar om te kunnen beginnen is een hek nodig. Dat lijkt misschien raar,
maar zonder stevig hek om het hele terrein wordt alle aanplant in no time opgevreten
door koeien en varkens.
Connie, een heel dierbare en bijzondere vriendin, heeft Thombe op Sindeye ontmoet en
was geraakt door het verlangen van Thombe zijn land en leven te gaan bewerken.


Misschien een wat lang verhaal. Het is de bedding voor een verjaardagswens van Connie.


Heel veel liefs, Fatu, Diawara, Zaccharia, Malan, Thombe , kleine Adry, Insa en Antje
www.sindeye.net